Biz Sağlık çalışanlarının sesini duyurmaya vesile olduğu için başta Sayın Başkan Meral Akşener Hanımefendiye, İyi Parti Milletvekillerine ve özellikle Pandemi sürecinin başından beri sağlık çalışanlarının her daim yanında olan vekilimiz Sayın Ümit Beyaz’a saygılarımızı sunarak başlamak istiyorum.
Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve dava arkadaşlarını ve ayrıca pandemi sürecinde Coronavirüs’ten hayatını kaybeden 532 meslektaşımızı, 532 sağlık şehidimizi saygı ve minnetle anıyorum…
Sağlık çalışanının son dönemdeki en büyük sorunu, derdini hiç kimseye anlatamıyor, sesini duyuramıyor olması idi. Bu açıdan şu an bu kürsüyü kullanıyor olmamız, biz sağlık çalışanları adına oldukça anlamlıdır. Şu an Pandemi ile birlikte hem hayati riskleri hem de iş yükü kat be kat artan bir milyonun üzerindeki sağlık çalışanı adına buradayım.
Pandemi süreci, tüm dünyaya sağlık hizmetlerinin ne kadar önemli olduğunu, sağlık çalışanlarının da ne kadar değerli olduğunu bir kez daha öğretti. Örneğin Sayın Sağlık Bakanımız Dünya Sağlık Örgütü’ne “2021 yılı Sağlık Çalışanları Yılı Olsun” önerisinde bile bulundu. Özellikle pandemi sürecinin ilk günlerinde “gizli kahramanlar” ,”fedakâr insanlar” olarak nitelendirilen sağlık çalışanları kısa bir süre sonra tekrar unutuldu, tekrar kaderleri ile baş başa bırakıldı.
Gelişmiş ülkelerin tamamına yakını bu süreçte sağlık çalışanlarının çalışma koşullarını, özlük haklarını ve ekonomik şartlarını yeniden düzenledi.
Ülkemizde maalesef bunların hiç birini göremedik. Aksine çalışma koşullarımız bozuldu, iş yükümüz arttı, ekonomik olarak neredeyse hiçbir iyileştirme yapılmadı.
Bunlar yetmiyormuş gibi İş / Aile dengesini korumakta zorlandık. Düşünün ki “Sağlıkta Şiddet” gibi bir konu bile halen bizlerin en büyük sorunu olmaya devam ediyor. Düşünün ki Covid-19’un meslek hastalığı sayılması için halen “illiyet bağı” aranıyor…
2021 yılı içerisinde Dernek olarak Sağlık Bakanlığı ile “Sağlıkçı İntiharları” konusunda bir yazışma yaptık, ancak istediğimiz rakamların “Geniş çaplı bir çalışma gerektirdiği” gerekçesi ile sorumuza yanıt alamadık. Ayrıca şu an aramızda bulunan Meclis İnsan Hakları Komisyonu Üyesi vekilimiz Sayın Ümit BEYAZ’ın konu ile ilgili 9 Nisan 2021 tarihinde verdiği soru önergesi de halen cevaplanmadı.
Sağlıkçı intiharları ile ilgili elimizdeki en son veri 2018’de verilen bir soru önergesine cevaben 2015-2016 ve 2017 yıllarında tam 431 sağlık çalışanının intihar ettiği yönünde idi.
Ancak son dönemde gerek televizyon ve gerek gazetelere sıkça yansıyan benzer haberlerin, bu konuda bizleri endişeye sürükleyecek nitelikte olduğunu çok üzülerek belirtmek isteriz.
Her ne kadar yakın zamanda yetkili sendikalar ve hükümet temsilcisi arasında bir toplu sözleşme yapılmış olsa da, sözleşmenin içeriği tek bir sağlık çalışanını bile memnun edecek düzeyde değildir. Hem özlük haklarımız, hem de mali haklar, olması gerekenin, HAK ETTİĞİMİZİN, çok gerisindedir.
2021 yılı Aralık ayı itibari ile göreve yeni başlayan bir hemşire meslektaşımız 2828 lira temel maaş, emekliliğe yansımayacak şekilde de 1525 TL Sabit ek ödeme olmak üzere toplam 4353 lira almaktadır.
Görevinde 30 yılını tamamlamış bir hemşire meslektaşımız ise 3836 TL maaş ve Sabit ek ödeme ile toplamda 5785 TL almaktadır. Emeklilik ikramiyesi olarak 129.000 Tl hak görülmüştür
Pandeminin ilk günlerinde bakanlığın “Tavan Ek Ödeme” ifadeleriyle “sağlıkçılar çok yüksek maaş alıyorlar” algısına karşın gerçek hayatta gelirlerimiz işte bu bordrolarda göründüğü gibidir. Sağlık çalışanları, bırakın tavan ek ödemeyi, evlerini geçindirmekte en çok zorlanan meslek grubudur. Pandemi sürecini büyük bir özveri ile yürüten sağlık çalışanının, en azından ekonomik olarak desteklenmesi gerektiği gün gibi ortadadır.
Sağlık çalışanları, meslek grubu olarak yetiştirilmesi ve tecrübe kazanması uzun zaman ve maliyet gerektiren bir meslek grubudur.
Ülkenin her bir tarafına Üniversiteler / Fakülteler açıp yüzbinlerce öğrenciyi mezun edip, gençleri “Diplomalı İşsiz” statüsüne sokmak sadece o gençlerin değil ülke olarak hepimizin sorunu ve sorumluluğudur. Halen atanmayı bekleyen meslektaşlarımızın sayısı tam 750 bindir.
Tüm yetkililerin ve vatandaşlarımızın artık bizleri duyması ve anlaması temennisi ile konuşmamı bitiriyorum.
Bizler, evlerimize virüs taşıma kaygısıyla ailelerimizi, çocuklarımızı aylarca göremedik. Kreşler kapalı idi, çocuklarımıza bakıcı bulamadık. Herkesin çocuğuna baktık, kendi çocuklarımıza bakamadık.
Pandemi henüz bitmedi. Yakın zamanda da bitecek gibi görünmüyor. Bizler, bugüne kadar görevlerimizi en iyi şekilde yerine getirdik. Bundan sonra da aynı özveri ile yerine getirmeye devam edeceğiz. Lütfen artık bizleri yok saymayın.
Dinlediğiniz için, hepinize teşekkür ederim…
Bir yanıt yazın